Het Perfecte Hart

Er was eens een jongeman die beweerde dat hij het mooiste hart van de hele stad had. Hij beweerde zelfs dat zijn hart perfect was. De jongeman was menselievend en gul en had nog geen vervelende dingen meegemaakt dus het hart nog onaangetast. De jonge man was trots en pronkte graag met zijn hart. Zodoende droeg hij zijn hart op zijn handen rond, zodat een ieder het kon bewonderen.

Op een dag was er een grote menigte had zich om de jonge man heen verzameld, en ze waren het allemaal met hem eens dat hij het mooiste hart had wat ze ooit gezien hadden. Er zat geen schrammetje of wonde op zijn hart en het klopte met een jeugdig enthousiasme. Plots kwam er een oude man op hen afgelopen en baande zich een weg door de mensen die de jongeman om zich heen verzameld had toe en zei "jij vindt dat je het mooiste hart hebt, maar het mijne is nog mooier". De mensen en de jonge man keken naar het hart van de oude man. Het hart sloeg krachtig maar zat vol met littekens. Sommige stukjes waren eruit gehaald en vervangen voor andere stukjes, maar pasten niet helemaal goed en je zag overal barsten. Feitelijk zag je overal beschadigingen en scheuren en ontbraken er stukjes. De mensen fluisterden naar elkaar "hoe kan hij nou beweren dat zijn hart mooier is dan het hart van die jonge man?".

De jonge man keek naar het hart van de oude man en begon te lachen. “Je maakt zeker een grapje oudje? Wil je echt jouw hart met mijn hart vergelijken? Mijn hart is perfect terwijl jouw hart vol met littekens en tranen zit.” “Jawel, dat is natuurlijk waar,” zei de oude man. “Jouw hart ziet er inderdaad perfect uit maar toch is mijn hart mooier. Elk litteken weerspiegelt de liefde die ik voor een persoon gevoeld heb. Ik heb een stukje van mijn hart weg gehuild. Vaak kreeg ik dan een stukje van het hart van een ander daar voor terug wat paste in een leeg stukje van mijn hart. Deze stukjes pasten niet altijd precies.

Sommige beschadigingen laten mij de mensen herinneren met wie ik mijn liefde heb gedeeld. Soms gaf ik een stukje van mijn hart weg. De ander gaf mij niet altijd een stukje van zijn/haar hart terug. Dit wordt weerspiegeld in mijn lege plekjes. De lege plekjes laten zien dat je liefde een kans moet geven, ook al wordt het niet altijd beantwoord en is het soms erg pijnlijk. Ook deze open plekjes zijn herinneringen aan mensen van wie ik gehouden heb. Ook al zijn die gaten in mijn hart pijnlijk , ze blijven open . Het heringert me er aan dat ik ook liefde heb voor deze mensen en ik hoop dat ze op een dag zullen terug keren en het gat zullen opvullen. Zie je nu wat echte schoonheid is”

De jonge man stond stilletjes op en er liepen tranen over zijn wangen. Hij liep naar de oude man toe en pakte een stukje van zijn hart en gaf dit met trillende handen aan de oude man. De oude man nam het stukje aan en stopte het in een leeg stukje van zijn eigen hart. Toen pakte hij een stukje van zijn oude beschadigde hart en plaatste het in de wond van het hart van de jonge man. “Het past niet helemaal perfect, er blijven nog openingen zichtbaar,” zei de oude man. De jonge man keek naar zijn eigen hart en zei; “inderdaad, niet perfect maar ik vind het prachtig.”

Ze omhelsden elkaar en wandelden zij aan zijn weg .

Dit verhaal werd afgelopen week door een wat oudere broeder voorgedragen. Hoewel niet maçonniek, vormde dit verhaal een perfecte inspiratie. Mochten er mensen zijn die weten waar dit verhaal vandaan komt gelieve even te reageren.

Een Broodje Ham

"Er wordt een nieuwe broeder ingewijd. Een moslim? Ja echt, een moslim. Nou dat worden dan geen broodjes ham bij de broeder maaltijd.” Er wordt een beetje gelachen. In de hele wereld worsteld men met een islam vraagstuk. Nederland is daar niet anders in. Sla eens een gemiddelde krant open (zo’n beetje alle grote dagbladen) en ieder tweede artikel lijkt over moslims te gaan. Pro of contra, het maakt eigenlijk niet meer uit. Het lijkt of er over niets ander meer geschreven kan worden. Zowel schrijvers (en dat is een gulle term gezien het niveau van sommige discussies) aan het linkse als het rechtse kant van het spectrum vervallen daarbij in stereotypen.

In de loge is dat anders. Het bovenstaande fragmentje is een stukje relativering, humor tussen broeders. De kern van het gesprek was eigenlijk de voorafgaande zin. “Er wordt een nieuwe broeder ingewijd”. Niet “er wordt een moslim ingewijd”. Dat is een fundamenteel verschil. Zelfs een pro-moslim instelling had zich juist daarop gericht; het moslim-zijn. Een persoon gereduceerd tot een stereotiep, positief òf negatief, maar toch een stereotiep van zijn geloof.

In de loge doet dat er feitelijk niet toe. Het interesseerd ons alleen in de zin dat we hopen dat zijn persoonlijke spirituele beleving een verijking voor ons geheel zal zijn. De kernzin “er wordt een nieuwe broeder ingewijd”, is hier belangrijk. Het interesseerd ons wellicht persoonlijk wat voor soort broeder dat zal zijn, maar de focus licht op Broeder en niet op religie, of voor het zelfde geld, politieke overtuiging. Ik heb althans nog nooit iemand voor een inwijding horen zeggen “hé er wordt een socialist ingewijd”.

Het is die vrijblijvende houding, het richten op de persoon in plaats van diens overtuiging wat mij in de loge aantrok en er steeds weer voor zorgt dat ik blijf komen. Ik ben van mening dat die houding ook de essentie is waarom jonge broeders hun weg naar de loge zullen blijven vinden. Uitendelijk zal dat ook de houding zijn die ons allen nader tot elkaar zullen brengen, waar je ook in gelooft.

Een Eerste Stap

Elke reis begint met een eerste stap. En elk blog begint met een eerste artikel. Aan het begin van een reis blikt men vaak vooruit. Waar ga ik heen. Wat is mijn doel. Waar zal ik staan aan het einde van mijn reis en hoe zal de reis mij dan verandert hebben. Welnu, laat ik dan eens vooruit blikken op de reis die dit blog hopelijk gaat maken. Allereerst het doel. Waarom een maçonniek blog? Het kan zowel de ingewijde als de buitenstaander wellicht vreemd doen voorkomen waarom iemand die ingewijd is in een 'geheim' genootschap een blog zou schrijven.

Het genootschap van de vrijmetselarij, is geen 'geheim' genootschap, wel is zij een genootschap met geheimen. Het maken van een website staat het 'geheim' van de vrijmetselarij echter niet in de weg. Zij die de werkingen van de vrijmetselarij willen weten kunnen dit ten alle tijden doen, vrijwel alles is gewoon online te vinden. Dit is echter geen nieuw verschijnsel. Al in oude tijden brachten 'verraders' de zogenaamde 'verradersgeschriften' naar buiten, waarin alle rituelen werden beschreven en het rituaal soms woordelijk op papier stond. In alle jaren heeft dit echter geen afbreuk gedaan aan het genootschap. De 'geheimen' van de vrijmetselarij laten zich dan ook niet zomaar in woorden vangen.

Het doel van dit blog licht in het contact brengen van broeders. Graag zou ik zeggen over de hele wereld, maar in een nederlandstalig blog is dit wat onwaarschijnlijk. Op termijn zal ik proberen ook een engelstalige vertaling samen te stellen. Het blog maakt het mogelijk voor broeders om al of niet annoniem onder elkaar te discussiëren over allerlei onderwerpen. Ook stelt het geïnteresseerde buitenstaanders in staat mee te discussiëren.

Het blog is niet alleen bedoeld voor jonge broeders, hoewel dit natuurlijk wel een grote doelgroep is. Het blog laat zien dat de vrijmetselarij en haar leden ook met de tijd meegaan. Maar ongeacht hun leeftijd zijn natuurlijk alle broeders welkom. Bijzonder welkom zijn natuurlijk ook de broeders die minder valide of ziek zijn en die minder vaak of niet aan de arbeid kunnen deelnemen. Ik hoop dat zij vooral iets hebben aan dit weblog.

Rest mij vooruit te blikken naar de reis en het einddoel. Het doel van de reis zal vooral de reis zelf zijn. Er is geen omlijnd einddoel. Het doel is het bij elkaar brengen van broeders en geïteresseerden. Dit kan alleen zolang de reis nog onderweg is. Ik hoop wel dat de reis zal blijven boeien. Alleen dan kan ik blijven reizen. Ik hoop veel nieuwe horizonnen te mogen aanschouwen en op levendige discussies met reisgenoten.